Siedzę sobie tu, przed komputerem, i co? I nic. Świat gdzieś przemyka obok mnie. Bo ja tylko siedzę. Patrzę w monitor, a gdzieś w oddali rozgrywają się ludzkie dramaty. I komedie. Tragedie też. Wyglądam przez okno i co widzę? Szare podwórko, które kiedyś było całym moim światem. Asfaltowe alejki wokół trawników. Samochody na parkingu. Chłopaka w czarnej kurtce i szarej czapce. I dziewczynę o długich blond włosach, we wrzosowych spodniach i czarnej marynarce. No i budynki. Kościół, bloki, domki jednorodzinne. A wśród nich przedszkole. Odwiedzam blogi i co? Prawie wszędzie to samo. Narzekanie na utracone notki. Moje kondolencje. Na szczęście są jeszcze tacy, którzy potrafią szybko wziąć się w garść i zacząć pisać o normalnych sprawach. Oglądam telewizję...Sport, telenowela, reklamy, wiadomości, wojna w Iraku, reklamy, wojna w Iraku, pogoda, wojna w Iraku, teledysk, reklamy, wojna w Iraku, film, teledysk...Jeden kanał, drugi, dziesiąty...Wychodzę na dwór...Pusto...Zimno...Głucho...Zaglądam do siebie...Cieplutko...Ale też pusto...Nie głucho, ale właśnie pusto...I smutno...Bo samotne serduszka radują się tylko promieniami słońca...